8 de septiembre de 2005

Agro-pop-art. Capítulo II. Jaliñeiro alborotado

Kikirikíííííí. Esta foto no es mía. Es de mi amigo Paquito Rodríguez, gran fotógrafo, mejor persona y compañero de futbolín. Pero es un claro ejemplo del agro-pop-art aplicado a la economía doméstica. El gallinero está en algún punto del entorno de Santiago de Compostela. La verja, como podéis apreciar, es de máxima seguridad, fabricada por la conocida empresa de puertas blindadas Pikolín. Del otro lado, gallinas y gallos contemplan el horizonte imposible de la libertad. Ellas, pone que te pone. El gallo, pone que se pone encima de la gallina. Pero atención a la parte superior de la imagen ¿Qué veis? Síííí, es él, el auténtico. Una familia de Santiago tiene encerrados a dos ejemplares autóctonos de Pelegrín, la mascota del Xacobeo. Como las gallinas, los Pelegrines miran la libertad imposible. Hasta el 2010, próximo año santo, permanecerán entre rejas, condenados al ostracismo y al aburrimiento. No está comprobado que los Pelegrines pongan huevos, así que tengo la teoría de que el señor Manolo y la señora Genoveva los tienen secuestrados para pedir un rescate. Claro, no contaban con el cambio político, porque el señor Manolo siempre fue muy de derechas y pensó que Fraga y Pérez Varela durarían para siempre.
-Genoveva, que facemos agora cos Pelegríns
-Déixaos estar. Se os da Xunta non pagan o rescate, para San Martiño facemos matanza. Sei de boa tinta que están ben cebados e darán bos chourizos, porque os chourizos mellores sempre se fan con carne de político.
-Pois deixémolos logo ata que o galo cante polo San Martiño.

8 repeniques, repenica ti:

kate dijo...

Aaaaahahahaha, esta serie promete. Pártome! Encántame a decoración "peregrina". Quen lle dera a moitos pisos deses de 30 metros cadrados ter tanta orixinalidade na decoración. Horatio, non é ciencia ficción, en serio... Eu un día hei levar a cámara á aldea e hei traer unhas cantas mostras para que postee Nacho, verás, verás.

Martin Wu dijo...

Pásese vostede por Feros e verá o uso que lle dan aos letreiros de promocións inmobiliarias finalizadas.

Un saúdo dun compañeiro pontevedrés-teense.

nacho dijo...

Mañán mesmo vou, non o dubides... Por certo, a ver se descargo a vosa maqueta. Un saúdo.-

kate dijo...

Homens!!! Martin Wu! Vostede por estes lares. É falar de agropop e agropa coma herba entromillo...haha. A ver cando nos vemos de verdade, diante dun escenario, aínda que sexa. Nacho, para cando unha crónica deste grupazo!

Anónimo dijo...

*agroma (non agropa) Estou algo durmida.

kate dijo...

como que anónimo!!! Se puxen o nome... Por cier, ese tour en bici do domingo, se a choiva nos deixa, será posible. Así que vaite preparando, ti e maila Polanca, que vos estou entrenadísima. Onte flipei comigo mesma.

horatio dijo...

OLEEEEEEEEE !!!!! , SI SEÑOR , la galicia de los superpuertos, de la conexión con el ave , de los aeropuertos internacionales y de los somieres .
que será lo siguiente , gente haciendo cola en un pozo con sus garrafas para recoger agua , o tal vez cazando con cervatanas .
No quiero ver más , me esoy deprimiendo en mi piso de la castellana , viendo progreso ,avances y prosperidad por todas partes ,mientras ahi parece que estais aun en el medievo.
deprimente.

nacho dijo...

A ver, a ver:
Superpuertos: no existen. Están taladrando el litoral de Punta Langosteira, en A Coruña, porque a alguien le interesa, y no creo que sea precisamente a los gallegos.
Aeropuertos: en eso sí, tenemos tres, y el de Santiago es el gran aeropuerto del noroeste peninsular, ahí no hay discusión.
¿El ave? ¿Ave Fénix? ¿caldo de ave?
¿Ave María? Eso está muy verde aún...
Pero también es cierto que existe otra Galicia pujante y modrena que convive con esta otra, más de libro de antropología. Pero no os despistéis, que en la prosperidad de Madrid hay mucha miseria. Y eso aquí es diferente, la gente que hace portales con los somieres no es miserable, seguramente tienen más fincas y más dinero que el que tendré yo en mi vida. Pero son así, particulares.
No te lleves una imagen equivocada. Vigo es la principal ciudad del noroeste español, nuestras universidades son de lo mejor... pero sí, hay cosas que están y no se ven. Quizás ahí está nuestra riqueza, en ese combinado extraño entre el siglo XXI y el cuaternario. Insisto, en el Pozo del Tío Raimundo hay, concentrada, mucha más miseria que en toda Galicia entera. Lo mejor es que vengas y lo compruebes, te llevarás una sorpresa agradable, a pesar de que yo exalte el agro-pop-art como forma de expresión rara y extraña de los gallegos. Hace poco me alarmé al ver, por ejemplo, la cantidad de ancianos que viven solos en Madrid, muertos de asco, en la miseria y -que ironía- rodeados de progreso por todas partes. En todas partes cuecen habas, sólo que aquí, además, cocemos grelos (te lo digo yo que, a pesar de todo, soy gallego de pura cepa y vivo en esa otra mitad del país moderno, emprendedor y que tiene la vista más en el futuro que en el pasado). ¿El agro-pop-art? ¡Eso es otra historia!