Si Manolo, el marido de Genoveva, fuese Manolo Le Corbusier, otro gallo le cantaría a Genoveva. Pero Manolo se apellida Espantoso, que es un apellido muy de la zona de Santiago y, a la vez, una declaración de principios que ya lo marca a uno para siempre. Ya de pequeño, en la escuela unitaria, los niños se reían de Manolo:-¡Manolo!
-Que foi
-¿Eres espantoso?
-Son
-¡Pois déixame a cara para asustar a un amigo, ha, ha, ha, ha!
Lo que nadie sabía es que Manolo Espantoso llevaba dentro a Manolo Le Corbusier, un avanzado a su tiempo, un tipo que sintió en las entrañas la necesidad de cambiar la realidad social y estética de su Galicia natal. Un Le Corbusier al que, como decimos aquí, "cajoulle o can diante". Ahí como lo veis, nuestro Manolo, el de Genoveva, es un precursor de la escuela arquitectónica conocida como "El Jalpón". La obra cumbre de Espantoso se puede ver en la carretera de Cacheiras, un poco antes de la ITV. Manolo nunca conoció a Walter Gropius ni sabe un carajo de la Bauhaus pero, como los grandes, rompió con lo tradicional y con los estilos preestablecidos y adecuó la vivienda a los recursos y a las necesidades humanas. El azulejo que recubre por completo esta pieza maestra de la arquitectura universal remacha el estilo de un trabajo irrepetible. Genoveva insiste en que deberían ponerle calefacción de gasóil, pero es que la mujer de Manolo no sabe de arquitectura. (Foto: Nacho Mirás, 2005. Carretera Santiago-A Estrada, al lado de la ITV)
*Nota: Jalpón es una marca registrada por Manolo Espantoso. No intente hacer jalpones en su casa. En caso necesidad, consulte con su médico, su farmacéutico o con el alcalde de Teo, señor Armando.

9 repeniques, repenica ti:
ahahhahahahahahah, é que me parto!!! Boísimo este. Casas peores e ghalpóns peores teño visto, pero o texto que o acompaña faino inconmensurable! Non pare, sigue, sigue, por favor, é boísima a túa serie...
Como lle pregunte a don Armando Blanco, ilustrísimo Honoris Caspas (Nacho, garzas por prestarme a expresión un momentiño) pola universidade de Miraquesonpaiaso, aviados imos...
Ola Miriam, que ben que apareciches outra vez, pensei que desertaras por aburrimento...
Alguén que me quere e que ti coñeces recomendoume o teu blog, ainda estou a flipar.
Cando un leva anos fora do país tende a olvidar estas cousas, pero xa vexo que nada cambia. Isto é a Galicia real, non a dos percebes e as gaitas marcianas.
Gracias por recordarmolo. Leemonos por aquí
...si, pero e se, detrás do bar, Armando ten un chiringuito tipo Willy Wonka, "a fábrica das tortillas", con enooormes montañas de pataca, céspedes de cebola e unha cascada de ovo batido? Ultimamente, cando paso por alí e vexo a de gaivotas que sobrevoan a zona, sospéitoo...
jajajajajajaja, Martin, ten vostede unha chispa!!!
Neno, pregúntales a cuánto les dejaron el metro cuadrado de plaqueta.
O en que obra la robaron...Y ojito que tiene parabólica
¡¡ si !! no soy la unica que presta atencion a semejantes imagenes. soy argentina, y vivo en buenos aires, pero mi padre gallego autoexiliado de pontevedra, trajo sus teorias decorativas y sigue incursionando. para mí es una nueva corriente arquitectonica, agropopart, es muy correcto. pero yo creo que sería mejor pop postguerra. ya que todos tienen problemas con complementar lo mucho con lo poco.
Mis saludos desde arg. y ya les mandare fotos desde aqui.
Marisol.
Nacho, non é que desertara nin moito menos, é que estou uns días no local e teño saídas tódolos días. Sen ir máis lonxe hoxe fun á inauguración do tanatorio e crematorio de Boisaca. Estaba toda a plana política e social da "city". Hoxe xa durmo trankila, k xa temos onde nos queimen e onde nos enterren... En fin... E o peor de todo é que o tanatorio é realmente bonito. Ai, que vida esta...
Publicar un comentario en la entrada