Hoy he empezado a trabajar a las nueve y media de la mañana. He parado hora y media escasa para comer. Son las 22.36 y -únicamente con este inciso para descargar tensión en el blog- sigo palillando. Me gustaría tener unas palabritas con el calvo de la lotería de Navidad. Todos los años invirtiendo para nada. Y a veces me pregunto ¿y el tiempo para lo importante? Menuda mierda de día...
P.D. Me piro a las 23.14. Echad vosotros las cuentas, que a mí me da la risa
P.D. Me piro a las 23.14. Echad vosotros las cuentas, que a mí me da la risa
7 repeniques, repenica ti:
se que no es consuelo, pero bueno, días así todos hemos tenido. Vuestra profesión es dura, imagino- sé- . Me gusta que te guste añorar el tiempo para tí, buen síntoma.
besiños.
p.s: cuidate, anda, q si el pirulí anda colapsado , y hay gente q ya llegua con el machete de guerra verbal, supongo será similar en toos lados, y es estrés inmunodprime, y los microbios se sientes sete homes.
E aínda tiveches moral para aguantar a trolls.... Descanse un poquito, Sr. Rabudo.
Ánimo que xa chega a fin de semana. Meter tantas horas non é bo nin para o corpo nin para a mente.
Saúdos.
y lo bonito de la profesión? (digo, porque hay quién se lo ve...)
Lo bonito de la profesión es cuando te toca la lotería.
Hojasdehierba: el sábado también me toca, y el domingo, que se supone que es fiesta de guardar, también, para empalmar con la semana que viene. En mi cabeza retumban como un sueño imposible las voces castradas de los niños de San Idefonso: "¡Que trabaaaaaaaje Ritaaaa!"
Creo que a min tamén me toca currar esta fin de semana: teño a un superagotado Radical na casa e teño que pasar de enfermeira a masaxista, que o moi pillo di que lle doen as costas ;-)
Unha aperta e, polo menos, que che cunda...
eh, podemos hacer un club de currantes de finde, jeje me too
:D
Publicar un comentario en la entrada