Vive rápido, muere joven y tendrás un bonito cadáver. ¿Os suena la frase? Pues procedo a aplicarla. Este blog nació tres años atrás por la necesidad que yo tenía de llenar el tiempo nocturno. La producción se incrementó a base de robarle horas al sueño y creció considerablemente y se consolidó durante la convalecencia de una operación de varices. Han sido varios cientos de posts; he escrito sobre historias reales, he convocado dos concursos de fotografía y, en definitiva, he utilizado este espacio como válvula de escape, como hombro sobre el que llorar y como espacio para compartir y para combatir. Rabudo.com ha sido, como dijo Camilo Franco, una prolongación de mí mismo en muchos sentidos, pero sólo eso, una prolongación. Sí, digo "ha sido" porque, después de todo este tiempo, creo que ha llegado el momento de poner un punto en la blogosfera. No sé si será un punto y final, ni soy futurólogo ni sé si me volverán a abrir las piernas o si necesitaré tanto contar mis historias que regresaré en un tiempo arrepentido de haber escrito esto. Es posible. Pero sí que es un punto y seguido. Después de esta despedida y de dar las gracias de corazón a todos los que se pasan por aquí de vez en cuando, sólo me queda cumplir con mi palabra y anunciar que el último post, el último de todos, será el fallo del concurso Hai Roupa Tendida 2008, del que no me olvido. Está al caer, aunque el resultado es evidente si observáis los votos. Y entonces, ese día, arrancará otra etapa, un tiempo en el que haré todo lo que esté en mi mano para no perderme ni un segundo de la vida de mi hija; quizás vuelva a leer.... ¡libros! esos objetos que relegué a un segundo plano cuando me vi poseído por las posibilidades de la tecnología; quizás me tumbe a la bartola; no me faltarán cosas que hacer, seguro. Siempre sabréis dónde encontrarme y siempre acudiré cuando alguien me llame. Pero cierro este blog porque la vida me reclama y porque creo que he tenido suficiente, y vosotros también. No ha sido mi intención alimentar mi ego con este producto, os juro que no. Ha sido, sobre todo, una válvula de escape con más fortuna unas veces, con menos otras, pero eso, un espacio para crear, para recrear y para compartir, nada más. Ni ha pretendido ser referente de nada ni de nadie, ni tampoco sentar cátedra ni convertirse en un medio de comunicación alternativo. Lo que está escrito, escrito está y ahí lo dejamos. Yo seguiré siendo rabudo porque el mundo me ha hecho así. Pero ahora es tiempo de parar, es el momento adecuado. Gracias a todos, hasta siempre, y recordad: "El amor es algo muy resistente, se necesitan dos personas para acabar con él". Nacho.
15 de abril de 2008
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)






22 repeniques, repenica ti:
mmmm me quedo sin palabras. Los que no te conocemos personalmente, pero si digitalmente, al menos yo ya que pincho todos los dias aqui y en algun otro blog mas, como si un santuario fuera :) Pues lo que decia, que los que no te conocemos personalmente, al menos cuando leamos algo tuyo en la prensa escrita podremos tener la satisfacion de que posiblemente de alguna manera sepamos un poquito como es la persona que lo escribió y digamos "joe mira es Nacho". No se escribir cosas bonitas, pero si decirte que leer este blog ha sido un verdadero placer, que gracias a este y algunos otros mas he conocido este mundillo y hasta yo me he atrevido con alguna tonteria :D Me da una pena enorrrrrrrrrrrrrrme y no se si superaré la fase de "desintoxicacion" ja ja es broma, pero si que me costará no verlo actualizado. Animo en todos tus proyectos, muchisima suerte en ellos y toneladas de salud para ti y tu familia.
Un saludiño desde Ourense
Merce.
Yo no he tenido bastante (como todos tus lectores, creo). Es una putada, eres uno de mis favoritos, así que espero que no te retires del todo y que puedas conciliar (está de moda esta palabreja) tu vida real con la virtual. Un abrazo y gracias por todo lo que has escrito y hecho.
Te esperaremos pacientes hasta tu retorno... porque volverás, como El Almendro por Navidad (o eso deseamos).
agurtxo bat.Fandiño
Descansa todo lo que puedas antes de volver. Lo que acabas de hacer lo he pensado (y sigo pensando) muchas veces. Eso sí, volverás.
http://lahuelladigital.blogspot.com/2008/04/se-despide-otro-blog-amigo.html
Espero que sea una excedencia con regreso. Hasta pronto. Un saludo
Amigo Nacho Mirás. Permíteme a licencia. So a utilizo con aquela xente coa que dalgunha forma conecto e me sinto ben e a gusto. E ti eres unha delas. Non te coñezo en persoa. Non tiven ese privilexio, pero desde o primeiro día que visitei o teu blog, deime de conta que era algo moi bo. Eses relatos fotografiados e amenos, máis propios dun escritor rebelde e cheo de enerxía que flúe repentina e acertadamente dos seus dedos cautiváronme. A min e a tod@s.
Non pretendo extenderme máis. Son xornalista e sei que o breve se bo, dúas veces bo (aínda que non o cumpra sempre o da brevidade). So quería darche AS GRACIAS. AS MOITAS GRACIAS por facernos ameno e divertido os nosos coqueteos con internet en xeral, e co mundo dos blogs en particular. O rabudo, o rebelde que non se cala e que sabe contar -e de que maneira- unha simple historia cotián e que ata a fai intrigante -unha historia que contada por calquera outro non tería esa dose de vitalidade-, ese rabudo vaise da blogosfera. Agardo que sexa unha paréntese. Estou seguro que vas voltar, quizás non agora que a vida che cambiou para ben e que andas moi liado, pero unha persoa coma ti penso (e mira que non te coñezo) ou se fai escritor ou ten un blog. E o primeiro, faime caso: SERÍA UN MOI BO CAMIÑO. O primeiro libro cómproche eu.
Despídome. Non te coñezo en persoa. Algún día quizás. Quen sabe.
Permítame o Grupo Voz, parafrasear unha antiga frase que data dos finais dos 90, que tanto usaba o meu amigo Iñigo e que dicía: "Sin Voz non hai radio". Un servidor di: "Sen Nacho Mirás, hai blogs, pero non será o mesmo".
Un saúdo. Disfruta da túa filla. E sorte, moita sorte en todo aquelo que fagas.
E cando queiras quitar o "mono" estás convidadísimo a pasarte por A Lareira Máxica, ou por Sanxenxo.
Carpe Diem
P.D. ("Menos mal" que non te coñezo en persoa, que senón non me despedía nin pasado mañán)
-----------------------
http://alareiramaxica.blogspot.com/2008/04/nacho-mirs-pecha-o-seu-blogoxal-que.html
La vida es una sucesion de encuentros y desencuentros... Lo importante es lo que te dejan dentro. En este caso, una sonrisa y un buen sabor de boca. Gracias!
Ah, estoy convencida de que regresaras algun dia y espero volver a tropezar contigo. Goza de tu niña, tus libros, del "dolce far niente" y... no tardes mucho!
"Non sei fregato veramente finchè hai da parte una buona storia, e qualcuno a cui raccontarla" (Alessandro Baricco)
Aupa Nacho. Bueno, pues con penica me quedo de no volver a leer tu blog al que me enganché en mi visita a Santiago. Los que no vivimos en Galicia no podremos leerte más que en la edición digital de La Voz, supongo.
Saludos desde Bilbao.
Bustok
Hola Nacho, mal empieza el día, echo un vistazo a tu blog y me encuentro con tu cierre. Hace tiempo que te sigo con placer; en mi lista de favoritos estás el primero (cierto), y ahí seguirás hasta que me canse de no verte actualizado.
Yo tampoco te conozco personalmente y mira que lo he intentado, siempre con la Vespa como coartada. El sábado parecía que tomaríamos café en O Dezaseis, pero tampoco pudo ser. Otra vez será.
Gracias. Disfruta de la familia. Y vuelve pronto.
Vaya. Es una gota amarga para empezar la mañana. Visitar este blog se había convertido en una rutina diaria, qué difícil va a ser no poder ver esos pequeños fragmentos de vida en el único blog que realmente me ha enganchao. Es cierto que conocerte personalmente hace mucho, pero precisamente ése, en otros casos, podría ser motivo para no leer un blog, conocer a su autor.
Bueno, enhorabuena por todos estos años de blogadicción y gracias por lo que nos has hecho leer, pensar y, sobre todo, disfrutar. Vamos a echarte de menos.
Rafa
Mágoa
Ata cando vostede decida e boas singraduras.
Las palabras construyen un camino al corazón para que tus amigos siempre te sientan cerca...
Hasta pronto!
Nacho, Nacho, Nacho. Esto no se hace. Y mucho menos se le hace a una adicta a las historias como yo, y menos todavía cuando se es un contador de historias tan bueno como tu.
Pero cuando hay motivos tan buenos de por medio, una no puede más que comprenderlo y resignarse... y disfrutar de lo ya escrito y lo ya leído, pues eso ya no nos lo quitará nadie.
Te echaremos en falta, sin duda. Pero, sinceramente, los dos sabemos que, más tarde o más temprano, volverás ;)
Hasta entonces... me conformaré con la Cara B, que no es poco.
Suerte en esta nueva y gran aventura, que la disfruteis como se merece.
Te seguiremos, entonces, en nuestras páginas de La Voz, ya que como buen maestro que eres en el arte de contar historias seguro que no pararás de contárnoslas tanto en la Cara B como en esa otra Cara B del periodismo callejero de todos los días (que, como dijo con acierto Gabo, es la cima del periodismo). Un fuerte abrazo.
Desde la primera vez que pasé por aquí, me atrajo este estupendo blog;
Volví en varias ocasiones leyendo en silencio desde el anonimato.
Me da pena que lo cierres.
Una excedencia está bien, la familia es más importante. Espero que vuelvas pronto aunque con otro ritmo, el que tu tiempo te permita.
Gracias por lo que nos has aportado.
Me da mucha pena la noticia... :-(
La verdad es que es curioso: me enganché a tu blog un día que estaba mosca por tener que pagar 500 eurazos en un taller y anuncias que lo dejas justo, justito el día que recogí mi coche y me llevé la alegría de que la última revisión sólo incluyó cambio de aceite :-D Se puede decir que mi ciberrelación contigo duró unos 20000 kilómetros XDD
Que tengas mucha suerte en tu vida, si pudieras siquiera poner alguna vez actualizaciones de tu pitufilla, alguna foto de vez en cuando de Ane para alegrarnos el día, la verdad es que te lo agradeceríamos todos mucho.
hasta pronto! Felicidades!
Bueno, polo menos espero que poidamos seguir desfrutando das túas apaixonadas resportaxes en "La Voz".
Gracias por escribir da maneira que o fas.
Pois nada. Ata outra e a cuidar de Ane.
Publicar un comentario en la entrada