Hace unos dos años, visitando las cubiertas de la catedral de Santiago, le prometí a mi amigo Roberto, navarro-gallego de A Pontenova, que un día contaría la historia de Fandiño, el sastre campanero que vivió durante más de veinte años en los tejados del templo con su familia. Con un poco de retraso, hoy cumplo la promesa. Para mi amigo Roberto, ahí va "Una familia en el tejado de la catedral".Con estos despieces:
Ni váter ni bicicleta, pero con buenas vistas
En la edición digital no se puede ver el gráfico que se ha currado para la edición de papel Manuela Mariño. Así que, abusando de la tecnología, os lo pongo aquí, porque de verdad que vale la pena. Muchas gracias, Manuela, sin tu ayuda no habría sido lo mismo. El gráfico está aquí (si picáis encima lo podéis ampliar para verlo con detalle, confío en que luzca el trabajo que nos ha dado):
9 repeniques, repenica ti:
Precioso Nacho, como sempre.Saudos de Moaña.
Espectacular y mucho mas de lo esperado por mi parte.
Simplemente gracias.
FFL.
Parabéns polo teu traballo. Unha vez máis é un claro exemplo de como facer as cousas con ganas pode marcar a diferencia.
O gran xornalismo tamén está en saber aprezar as cousas pequenas e próximas.
A miña máis sincera noraboa.
Unha colega de profesión vencellada a Fandiño.
Ay, éses relatos da vida mesma!!!!!! Sublimes.
Saúdos máxicos, carpe diem
Julio Torres
Ola,Nacho!
Encantoume esta reportaxe.Aínda así,teño dubídas:quen destruiu a casiña? Por que? E en que ano aconteciu o derrumbe?
Moitas grazas.
Recordos de Abelendo.(Celia)
Ola a todos, especialmente a Celia. A historia do derrubo daría para outra crónica. No ano 1961, as autoridades eclesiásticas acordaron facer unha reforma a fondo nos tellados, que levaban moitos anos deixados da man de Deus -pensando tamén en que no 1965 sería Ano Santo-. A casiña na que vivían os Fandiño tiña uns trescentos anos, e as súas condicións non eran boas. A Igrexa aproveitou tamén para poñer fin a unha situación que non deixaba de ser rocambolesca: xente e galiñas vivindo nun templo da cristiandade, a corenta metros de altura. Así que reubicaron aos Fandiño nunha casa en Entrerríos -onde despois estivo moitos anos o Hospital Xeral de Galicia-. Fandiño, a sú muller e os tres fillos marcharon para a nova casa o 15 de febreiro de 1962. Nos días posteriores, tiraron a casa e eliminaron as tellas da catedral, quedando as cubertas como están agora, en pedra. Hai un escrito onde Fandiño se queixa porque, co cambio de domicilio, xa non pode usar o invento que fixera para tocar as campás desde a cama ás seis da mañá. No novo domicilio ten que erguerse contra as 5.40, e iso merma seriamente a súa calidade de vida. Por certo, se non subiches nunca, dille aos teus pais que é unha visita máis que recomendable. E se levas o gráfico do xornal, servirache de guía. Cobran por subir dez euros por cabeza (Teléfono de reservas, 981 552 985)
Ola outra vez!
Quedoume claro.Nunca subín á torre pero si que a vin por fora.Encantoume,é xigaaaaaante.Home,como fun co cole,non puden subir.
Pd.:Inteitarei,subir algunha vez.
Celia
eiii,ese navarro galego,son eu!!!joder,veo que vas siendo un hombre de palabra,un saudo desde la vieja iruña.
un pqueño fallo compañero,fue hace tres años,no dos,como pasa el tiempo... rover
Publicar un comentario en la entrada