28 de diciembre de 2009

Necesito emigrar

No sé si será la edad; el año que viene me caerán 39. El caso es que, desde hace unos años, y va a más, siento una necesidad insoportable de cambiar de lugar, de emigrar. Y no hablo de cercanías. Lo digo completamente en serio. Tengo un trabajo que me gusta, en una empresa en la que me siento bien tratado -un privilegio en los tiempos que corren-, una familia a la que adoro, buenos amigos... Y, si me/nos surgiera la oportunidad -evidentemente una buena oportunidad, que somos tres a comer y un gato- no me lo pensaría dos veces. Empiezo a sentir una obsesión por los reportajes del canal Viajar, por Españoles en el Mundo, incluso por Callejeros Viajeros. Me sorprendo a mí mismo delante de la tele completamente extasiado, imaginándome cómo sería nuestra vida en Suecia, en Finlandia, en Nueva York, en Berlín, en Argentina... Y digo bien: nuestra vida; solo no me voy a ninguna parte. ¡En China! Sí, en China, dando clases de español o fundando un centro gallego. La dura realidad me castiga a diario, sin embargo, con una ventanilla que tiene vistas a la gasolinera de San Caetano, que es un sitio aburrido donde siempre repostamos los mismos. Y venga el atasco obligatorio en la calle del Hórreo, y venga otra inauguración del alcalde... Cuando dejé de vivir en Barcelona eché aquella ciudad muchísimo de menos, porque era un mundo inmenso que siempre te ofrecía algo nuevo. Europa estaba cerca; aquí está... en el quinto carallo. Pero me fui acostumbrando a esto. Ahora, la rueda de hámster me empieza a agobiar. ¿No hay algún empresario de la comunicación americano, gallego americano, navarro americano, que me quiera un tiempo a prueba? Seguro que a alguien le vendrá bien la sangre fresca. Soy un tipo de máximo rendimiento y consumo justito, de verdad. Tengo informes. Soy muy responsable. Cocino de puta madre. Y tengo don de gentes y soy uno de los fulanos más mañosos y resolutivos que conozco. ¡Pregunten! Además, toco la gaita. Tengo muchos defectos también, claro, pero eso no lo voy a poner en este currículo sintetizado. ¿O acaso ponéis vosotros los defectos en los currículos? Pues lo mismo. Soy un currante nato. Protesto bastante, sí, pero mientras protesto, trabajo; esa es la clave. No fallarle al jefe ni una sola vez, aunque a veces lo asesines con la mirada. Y protestar con razón, no por joder. Soy/somos una inversión muy rentable.
Salir de España, al menos, un mes al año, se ha convertido en una necesidad, por eso mi caravana es la nave espacial que me coloca en el resto del mundo, aunque sea con billete de vuelta. No puedo con este clima, no puedo con la lluvia, con las semanas que empiezan el lunes y acaban en domingo; me gustaría que mi hija creciera un tiempo en otra latitud. Pamplona, me vale ¡Pamplona, que está al lado de Europa!. Lo juro. No dejo de buscar la manera de pasar más tiempo con la pequeña y con su madre. Pero aquí resulta imposible, y sé que un día alguien me lo podría echar en cara, pero ya será tarde. Por eso me vendo en lote; necesito emigrar.

10 de diciembre de 2009

No al plus de altos cargos (y no me cansaré de repetirlo)

No al plus de altos cargos, a pesar de que hayan tumbado en el Parlamento la iniciativa popular. que pedía su eliminación. Esto es lo que le acabo de escribir en su muro de FaceBook a José Manuel Lage, diputado del PSdeG-PSOE, que participó ayer en el debate y, por lo tanto, amparó que los políticos tumbaran una iniciativa de la gente que los elige. Dice así: "Penso que non tedes ningunha razón, e dígocho desde o máximo respecto que me merecen as persoas que se dedican á política. Un funcionario, pola súa propia condición, é un traballador aventaxado sobre o resto; dificilmente será víctima dun ERE; goza da seguridade salarial, incluso de avantaxes sanitarias, cos que o resto dos cidadáns non poden nin soñar. Non vou falar de Moscosos e asuntos propios porque, entón, póñome malo. A un político presupónselle vocación de servizo e, efectivamente, deberá estar ben pagado mentres leve a cabo esa función. A política é unha actividade voluntaria que leva adosados pros e contras, pero ninguén vos obliga a desempeñala. ¿Alguén pensa que, se mañá, eu marcho do meu xornal para traballar dous anos nunha televisión, por exemplo, cando regrese ao xornal cobrarei algún tipo de plus desa tele polo que puiden deixar de medrar no xornal? Por Deus! Non podedes calificar de demagóxica a iniciativa de 19.000 persoas, a defenda a CIG ou a Asociación de Veciños de Poio. Se o facedes, dádeslle a razón a quen pensa que os políticos son marcianos que viven afastados dos problemas da xente. Claro, ao mellor o problema é ese: as preocupacións do pobo son demagoxia. ¡Pero vós estades por riba do pobo, sodes extraterrestres! Sempre rexeitei este plus caprichoso, elitista e amañado polos políticos e para os políticos e penso que é lamentable desbotar a ILP en base a que "os demais tamén o teñen e o que pasa é que hai que cambiar a lei". Perdestes unha ocasión para ir por diante; pero o triste é que os políticos, moitas veces, van por detrás. Os políticos non poden ser unha nova nobreza; non son máis que o pobo representado. E, pola parte que me toca, non aprobo nin o plus nin o que fixestes onte. E remato, José Manuel: demagoxia tamén pode ser dicir que "non podemos aspirar a unha Administración pública con prestacións de calidade sen contar cun cuadro directivo ben retribuído". Mirade ao voso redor: veredes milleiros de empresas que fan traballos magníficos, con profesionais marabillosos e lamentablemente pagados. E, aínda así, van felices a traballar todos os días e, como moito, soñan con mellorar, porque non está na súa man facelo. Pero vós sodes xuíz e parte. A Xunta é a nosa casa; vós sodes inquilinos. É o meu parecer. Non ao plus de altos cargos".
Ya rajé en su día en otros posts sobre el mismo tema.

9 de diciembre de 2009

Cuentos de sufrir

Escena doméstica de esta misma tarde.


Mamá le lee a Ane en el sofá La bella durmiente: "...Y, entonces, se pinchó con la rueca en el dedo y se quedó dormida"
-Ane, con los ojos muy abiertos, interrumpe: "¡Se desmayó!"
-Mamá piensa: ¡Qué vocacabulario!. "Sí, se desmayó".
-Ane: "¡Como Blancanieves!
-Mamá piensa:¡Qué memoria!
-Ane: "Ohhhhh, se desmayó, ohhhh"
Moraleja: hay que ver lo que sufren las protagonistas de los cuentos; hasta una niña de dos años se da cuenta.

Bici robada en Ourense

Echándole un cable a mi amigo Javier Figueiredo, cuelgo el cartel en el que pide colaboración para recuperar la bici que le robaron el otro día en Ourense. Tiene un color muy particular, lo que no deja de ser un detalle para encontrarla. A ver si aparece.