28 de mayo de 2010

Me manifiesto

No estoy muerto, sólo un poco cansado, aunque esto ya tiene mejor pinta. Esta tarde me han hecho un TAC y el riñón operado está limpio, aunque en el otro hay unas arenillas que podrían derivar en perlas cultivadas en un plazo indeterminado. Soy una ostra gigante. No es ninguna novedad,  las arenillas ya estaban ahí antes y, de momento, las mantengo a raya. Casi ya no tengo ni tos y lo del cansancio lo voy llevando, aunque a última hora del día necesito más sofá que de costumbre; puñeteros antibióticos, puñetera sepsis y puñetero estafilococo aureum. A ver si con otra semana de reposo es suficiente, mañana lo hablaré con el médico. Y si no lo es, pues nada, a seguir viviendo de la Seguridad Social. Lo curioso es que, estando de baja, no hago más que pensar en las vacaciones. Y es que las bajas, cuando son de verdad y no para vendimiar -una costumbre muy extendida en mi cuidad natal, donde muchos tienen raíces vitivinícolas ourensanas- son agotadoras. Ya, vendimiar también agota, pero digamos que tiene otras recompensas. El viernes nos vamos a Vigo, que hace como dos meses que no piso mi casa. Y el sábado estaré con Iker, que amablemente me ha invitado a acompañarlo en Bonaval. Jiménez, no Casillas, ya sabéis de mi querencia por la nave del misterio. Ya vamos perfilando las vacaciones que, como todos los años, incluyen unos días blancos y rojos en Pamplona, previo paso al reparador caravaning en tierras franchutes, con el boulanger que viene en bicicleta a traerte el "croissant" y las familias holandesas llenas de niños rubios que te dan los buenos días en varios idiomas, igual que aquí. Tengo que estar, por lo menos, al noventa por cien para los Sanfermines, no aceptan convalencientes dando lástima por la plaza del Castillo. Si os digo la verdad, he estado tan flojo estos días que ni siquiera he tenido ganas de escribir, que ya es decir. En agosto estaré, como cada año, de fiesta en fiesta por toda Galicia, ya reincorporado a esta bendita profesión en la que me pagan por hacer lo que me gusta. Y en septiembre nacerá Mikel. Así que, más o menos, está todo bastante planificado. Los imprevistos, a poder ser, que sean agradables, que en el último mes ya he tenido sustos suficientes. Bicos de este que resucitó. Ah, y que sepáis que, como dice el grupo de Facebook al que me acabo de sumar, "A mí la Roja, me la trae floja".

5 repeniques, repenica ti:

David dijo...

Bueno, veo que te vas recuperando y que ya piensas incluso en correr delante de un toro y en tener tu segundo hijo, dos ideas a cada cual más arriesgada... Me alegro un montón de "oirte" decir esas cosas y de "verte" tan recuperado, ojalá te den el alta justo a tiempo para disfrutar de tus vacaciones. Por cierto, me gusta el nombre de Mikel, es muy bonito. Mikel Mirás Apestegui, suena bien...
Un abrazo,

Lola dijo...

¡Muchos saludos desde La Unión, Nachete! Y me alegro de que ya estés casi, casi recuperado... Besos de la familia Silva Martínez a la Mirás Apestegui. Y sí, Mikel es un nombre precioso, con personalidad, como seguro que será el peque que viene de camino.

Julio Torres dijo...

Alegrome moito da túa melloría. Animo e a seguir recuperándose.

Un forte abrazo, amigo, desde Sanxenxo

P.D.: Xa me dirás cando botan o programa de Cuarto Milenio. Bueno, non sei, creín entender que ías ser invitado de novo. Non o poderei ver en directo, pero sí para ver no youtube coma da outra vez.

Julio Torres dijo...

Alegrome moito da túa melloría. Animo e a seguir recuperándose.

Un forte abrazo, amigo, desde Sanxenxo

P.D.: Xa me dirás cando botan o programa de Cuarto Milenio. Bueno, non sei, creín entender que ías ser invitado de novo. Non o poderei ver en directo, pero sí para ver no youtube coma da outra vez.

siloam dijo...

ahí, ahí.
Y cuando tengas un rato, TIENES QUE HACERLE UNA ENTREVISTA AL SR MANOLO, DEL MANTELAS...y si no cle regalo yo una grabadora a la hija.Y te la mando
diox que memoria, conoce a bisabuelos, abuelos, bisnietos, vamos, todo el barrio.
cuando lo pillo solo, no lo suelto.
besos
emma